10 Nisan 2010 Cumartesi

köşe başı

görmezlikten gelinmesi gereken boşluklar bırakıyorum arada. gerçekten önemli değil. bazen uyanamıyorum bile. heyecanın sırrını çözersem umut etmeye en temelden başlayacağım ama temel varolmayınca ayrıntılara sıra gelmiyor.

zırhını kuşanmadan gezen kim var?

dağınıklıktan

yanımda taşıyamacağım düşler kurmayı sevmiyorum.

qu kuşu

en doğalı yerimizde olmamız.
o sebepten doğal ortamımda inceliyorum kendimi.