25 Ocak 2010 Pazartesi

anafor

oysa kimse yaşlanmıyor boşluğunda. bu yanılgı kalbinin seni sürüklediği atlanılmayacak derecede korkunç hendekten geri kaldığından ileri geliyor. ve sen kimsesiz kalmaya mahkum ediyorsun kendini; ağacı tutsan ağaç, nehire dokunsan nehir, nefes alsan yaşam olamıyorsun. olmak ne kadar kolay bilemiyorsun kalbinle kafan arasındaki uzaklıktan kaynaklı.

sana sonra bir şiir yazacağım belki, ama sen ihtimal vermiyorsun. bu kimsenin değil, senin yalnızlığın. evet, çünkü onu sen istiyorsun.


http://amorfamulet.tumblr.com/post/353055605/03-25-ocak
birine yaklaşmak istediğinizde kendinizi onun düştüğü uçurumdan aşağı bırakmak zorunda kalırsınız..