21 Ağustos 2010 Cumartesi

=

hayvanlara karşı olan sevgimin nedenini sorguladığım zamanlar olurdu, "evet, budur!" dediğim bir şey olmamıştı şimdiye kadar, hatta bu sevgimin bile ego kaynaklı olduğunu düşünmüş, kendimi yormuştum çokça. çünkü o kadar masumane seviyorum, o kadar mutlu olmalarını istiyorum ki hiç bir şey beklemeden. biraz önce buldum yanıtımı sanırım. onlar beni seviyor diye değil etrafımdaki bazılarının dediği gibi, istediğimi veriyor diye hiç değil, tüm davranışları saf bir halde olduğu için seviyorum. sevmek istediklerinde, sevilmek istediklerinde gelmelerini az önce işedi diye götüne vurduğunuzu düşünmeden. rahat oldukları yerden kaldırılmak istediklerinde hırlamalarını seviyorum, az önce onunla oyun oynadık diye düşünmeden. bazen dayak yiyeceklerini bildikleri halde gözünüze bakarak halıya işemelerini seviyorum. doğallıklarını seviyorum. sırf insanların böyle olması gerekir hevesimden, sırf böyle olabilmek istediğimden düşünmeden.

bunu anlayıp aslında egom yüzünden onları sevmediğimi düşünerek sevindim bir an sonra kendimdeki egoya bu düşünceyle yeniden tanık oldum. nasıl illet bir şey bu!

1 yorum:

ytufeb dedi ki...

hayvan sevgisi üzerine güzel bir yazı :)