21 Nisan 2008 Pazartesi

rhythm riddle

kestiler diyorum, derinliği önem buluyo. vakit..

sevdik lan, sevilmez mi hem hayatın en büyüsü? tanıdık, bildik şarkıları dinlemeye güç kesmio tırnaklarım mesela, bastırsan acıyo.

kırmızı gözlerimin olmasını çok isterdim örneğin küçücüklükten bu yana ama mümkün olmuyo istemekle. sesler düşüncelerimin hükmünü yok sayıyo, çok hızlı ilerliyo herşeyden önce. gerçek denilen bişi var ortada. olucak olanı istemek lazım geliyo bu durumlarda işte.

hissedemediğim o vakti nasıl telafi ederimin kaygısını taşımak istemiyorum. yoklukla vuku buluyor ya hem en değerliler bile, ne acı.

güneş taşıyo kentleri yol boyunca, üstüne ışıldicak bişeyi yok ayın. hem bu hayat dediğimiz şey düşlerin rengi değil.

Hiç yorum yok: