4 Şubat 2008 Pazartesi

inexplicably

damlatıyorum tutsun diye dibini, düştükçe düşüyo. hani niyetli olmasam kırıp atardım da istiyorum küçük bi ışık yanımda. üstelik bi melodi tutuşturdum üstüne ama hayal etmesi zor zamanı, çok kıprak şerefsiz.

tırnak aralarıma sokuşturabiliyorum parmaklarımı o kadar tırmalamışım kendimi a.q birileri sızarken. şimdi de sadık kalınacak izlerim var, sadık kalınacak başkaları yokken. neye yaradı dersin ya de tabii, ben de diyorum. haklıya ziyan olmasın.

dumanı burnuma zorla girio, sayı atlıo birden yargılarım. yine de oluşa hüküm geçmez iken neye üfürebilirsin? kess!

Hiç yorum yok: