7 Kasım 2007 Çarşamba

aksak

her aşk ülkesini kendi büyütür.
hiçbir zaman hissedemediğim kutsal kaybıma ayırdım bir nefes, uzunca..
bazen suskunluğundan endişelendimse de sahip olduğum şeker kamışlarımı sayınca nefes alabildim. öyleyse ben kimseye değilim, kimse de sorumlu değil bileklerimde.
gidişime kutsanmış eller istiyorum, kan akıtsınlar köpeklere ardımdan.
bense kendi resmimi çizeceğim, tavana bakıp.

Hiç yorum yok: